برای قرار دادن مواد غذایی برای مدت طولانی در یخچال از سلفون‌ بسته بندی استفاده می‌شود. پلی پروپیلن که صنعت سلفون نامیده می‌شود، یکی از پرکاربردترین پلیمرها است. از جمله شاخصه‌هایی که به شناسایی این پلیمر در بین سایر نمونه‌ها کمک می‌کند، عدم خراش‌پذیری سطح آن با ناخن و نیز مقاومت آن در برابر خرد شدن است، هرچند در اثر وارد شدن نیروی بیش از حد سفیدک می‌زند.

سلفون دارای ویژگی‌های مانند شفاف بودن، مقاومت در برابر کشش، چگالی کم، بی‌رنگی، مقاومت در برابر اسیدها و بازها، تحمل درجه حرارت بالاتر نسبت به نایلون و نایلکس است.

پلی پروپیلن گسترش یافته لایه‌ای از پلی پروپیلن است که دارای ویژگی فشاری خوبی است که ناشی از سختی و سفتی پایین آن است و به آن اجازه می‌دهد بعد از اعمال فشار به حالت اولیه خود برگردد و به طور گسترده‌ در صنعت هواپیمایی و وسایل کنترل رادیویی به کار می‌رود که این ویژگی ناشی از قدرت جذب فشار است.

پلی پروپیلن یکی از پرمصرف‌ترین و اساسی‌ترین پلیمرهای مورد استفاده در دنیا و بزرگ‌ترین مصرف‌کننده پروپیلن است. پلی پروپیلن از پلیمریزاسیون پروپیلن در شرایط دما و فشار نسبتاً ملایم و در حضور کاتالیست انجام می‌شود. وجود این کاتالیست، پلیمری به صورت ایزوتاکتیک را تشکیل می‌دهد که قادر به متبلور شدن تا حدود ۹۰ درصد است.

پلی‌پروپیلن یک پلیمر ترموپلاست است که در یک بازه گسترده از کاربردها شامل فیلم و ورق، قالب‌گیری دمشی، قالب‌گیری تزریقی، بسته بندی مواد غذایی، نساجی، تجهیزات آزمایشگاهی و پزشکی، لوله، کاربردهای صنعتی و ساختمانی و اجزای خودرو مورد استفاده قرار می‌گیرد. علاوه بر این، پلیمر تولید شده از منومر پروپیلن به طور معمول در برابر حلال‌های شیمیایی، بازها و اسیدها مقاوم است.

مولکول پروپیلن دارای ساختار شیمیایی نامتقارن است، از این رو فرآیند پلیمریزاسیون آن می‌تواند به سه نوع توالی در ساختار پلیمر حاصل منتهی شود. به دلیل اثرات ناشی از ممانعت فضایی گروه‌های متیل، توالی سر به دم دارای نظم ساختاری بالاتری نسبت به سایر انواع است.

پلی پروپیلن دارای سه پیکربندی فضایی مختلف است که عبارتند از ایزوتاکتیک، سیندیوتاکتیک و اتاکتیک. در نوع ایزوتاکتیک گروه‌های متیلی در یک طرف صفحه عبوری از زنجیر اصلی هستند. در نوع سیندیوتاکتیک گروه‌های متیل به صورت یک در میان در دو طرف صفحه عبوری از زنجیر قرار می‌گیرند. در نوع اتاکتیک هم هیچ نوع نظم خاصی وجود ندارد.

یک کاتالیست قادر است قرار گرفتن منومرها را در یک آرایش‌‌یافتگی ویژه محدود سازد و تنها اجاره می‌دهد منومرها در جهت درست به زنجیر پلیمری اضافه شوند. اکثر پلی‌پروپیلن‌های معمول که با استفاده از کاتالیست‌های تیتانیوم کلراید تولید می‌شوند، دارای درصد بالایی از پلی‌پروپیلن ایزوتاکتیک هستند. به دلیل اینکه گروه‌های متیل در یک طرف قرار گرفته‌اند، بعضی ملکول‌ها تمایل دارند که به شکل مارپیچی دربیایند، این مارپیچ‌ها یک به یک در کنار هم قرار می‌گیرند و مقاومت پلی‌پروپیلن معمول را ایجاد می‌کنند.

ایزوتاکتیک تجاری شده دارای خصوصیات متنوعی است که موجبات استفاده گسترده آن را به‌خصوص در صنعت پلاستیک و الیاف فراهم آورده است. یکی از مهم‌ترین خصوصیات این ماده نسبت به پلیمرهایی نظیر پلی آمیدها عدم جذب رطوبت در آن است که آن را به عنوان گزینه‌ای مناسب برای بسیاری از کاربردها تبدیل کرده است. خصوصیات این ماده را می‌توان با انجام برخی اصلاحات بعدی بهبود داد. مهم‌ترین اصلاحاتی که در حال حاضر انجام می‌گیرد، عبارتند از کنترل فرآیند تخریب، شبکه‌ای کردن، عاملیت‌دار نمودن و شاخه‌دار کردن. ساختار مولکول پلی پروپیلن به دلیل ماهیت کاتالیست‌ها است که موجب پایین بودن استحکام مذاب آن می‌شود. پایین بودن استحکام مذاب سبب محدودیت کاربرد این پلیمر در فرآیندهایی نظیر قالب‌گیری دمشی و ترموفرمینگ می‌شود.

دلایل استفاده از پلی پروپیلن در مقایسه با دیگر پلیمرها برای تولید سلفون:

* قیمت نسبتاً ارزان منومر پروپیلن در مقایسه با منومرهای دیگر پلیمرها.

* وزن مخصوص و سبک پروپیلن.

* انعطاف‌پذیری و طیف گسترده تولید پروپیلن با خصوصیات فیزیکی و شیمیایی متغیر.

* افزایش کاربردهای جدید و بهبود خواص گریدهای تولیدی جدید.

* افزایش کاربرد پروپیلن در وسایل و تجهیزات پزشکی و توسعه کاربردهای پروپیلن گرید خاص.

* افزایش مصرف پروپیلن به صورت آلیاژ با دیگر پلیمرها.

* جایگزینی پلیمرهایی مانند سیندیوتاکتیک و اتاکتیک.